Home / Άρθρα για σκυλιά / Η ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή στον σκύλο

Η ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή στον σκύλο

Η ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή χαρακτηρίζεται από πράξεις ή κινήσεις του σώματος που δεν αρμόζουν στην κατάσταση στην οποία βρίσκεται το άτομο και οι οποίες επαναλαμβάνονται συνεχώς. Σε σκύλους που πάσχουν από ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή, συνήθως παρατηρούμε τις εξής συμπεριφορές: να κυνηγούν την ουρά τους, να γλείφουν επίμονα τις πατούσες τους, να τρέχουν σε κύκλο ή να γαυγίζουν με τρόπο σταθερό και μονότονο.

Νευρολογικά, στους σκύλους που υποφέρουν από ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή, μπορούμε να εντοπίσουμε αλλαγές στο σύστημα επιβράβευσης του εγκεφάλου τους, αλλαγές που είναι παρόμοιες με εκείνες που συμβαίνουν στον εγκέφαλο τοξικομανών ανθρώπων.

Για την καλύτερη κατανόηση του φαινομένου, είναι σημαντικό να αναφέρουμε πως στους σκύλους υπάρχει μία διάκριση μεταξύ ιδεοψυχαναγκαστικών διαταραχών και στερεοτυπικών συμπεριφορών. Το χαρακτηριστικό μίας στερεοτυπικής συμπεριφοράς είναι ότι δεν έχει ούτε στόχο ούτε σκοπό. Το ατελείωτο κυνήγι της ουράς είναι ένα τέτοιο παράδειγμα. Τις περισσότερες φορές, οι πρώτες στερεοτυπικές συμπεριφορές εμφανίζονται ήδη σε νεαρές ηλικίες όταν το κουτάβι έρχεται αντιμέτωπο με μία στρεσογόνο κατάσταση. Ενώ αργότερα, σε μεγαλύτερες ηλικίες, εμφανίζονται χωρίς να υπάρχει κάποιο αναγνωρίσιμο ερέθισμα. Αντιθέτως στην ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή, ο σκύλος φαίνεται να αναπτύσσει αυτού του είδους τη συμπεριφορά έχοντας κάποιον σκοπό. Για παράδειγμα, ένας σκύλος μασάει συνέχεια την κουβέρτα του προσπαθώντας, ασυνείδητα, να ανακουφιστεί από κάποιο άγχος και να αποκοιμηθεί.

Συχνά δεν αναγνωρίζουμε την ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή του σκύλου μας παρά μόνο όταν παρουσιάσει σοβαρά συμπτώματα και δεν μπορεί πλέον να ηρεμήσει. Στις σοβαρές περιπτώσεις, ο σκύλος δεν μπορεί να ελέγξει τη συμπεριφορά του και έχει προβλήματα στον ύπνο, στο φαγητό, στη βόλτα και στις κοινωνικές του επαφές. Καθώς τα αίτια πολλών ιδεοψυχαναγκαστικών διαταραχών είναι σωματικά, το σωστό είναι να απευθυνόμαστε σε κτηνίατρο και όχι σε εκπαιδευτή.

Πώς δημιουργείται η ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή;

Οι αιτίες της ιδεοψυχαναγκαστικής διαταραχής δεν μπορούν πάντα να προσδιοριστούν με σαφήνεια. Η κληρονομική προδιάθεση, βέβαια, παίζει σημαντικό ρόλο σε πολλές περιπτώσεις. Ξέρουμε λοιπόν πως σε συγκεκριμένες ράτσες είναι πιο πιθανό να παρατηρηθούν ιδεοψυχαναγκαστικές συμπεριφορές. Είναι πιθανό, πίσω από μία διαταραγμένη συμπεριφορά, να κρύβεται ένας τύπος επιληψίας. Η επιληψία μπορεί να θεραπευτεί με φαρμακευτική αγωγή. Ωστόσο η διαταραχή μπορεί να επιμείνει, καθώς ο σκύλος έχει υιοθετήσει τη συγκεκριμένη συμπεριφορά, η οποία αρχικά εκδηλώθηκε λόγω επιληψίας, αλλά πλέον υφίσταται ανεξάρτητα. Είναι επίσης πιθανό οι αιτίες της ιδεοψυχαναγκαστικής διαταραχής να έχουν τις ρίζες τους στην εποχή που ο σκύλος ήταν κουτάβι και να οφείλονται σε κακές συνθήκες διαβίωσης και σε λάθος μεθόδους κοινωνικοποίησης και εκπαίδευσης. Τέλος, θα πρέπει να αναφέρουμε την περίπτωση όπου ο σκύλος μαθαίνει να συμπεριφέρεται ιδεοψυχαναγκαστικά. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι το επίμονο γλείψιμο της πατούσας μετά το τέλος της θεραπείας μίας δερματοπάθειας που προκαλεί κνησμό. Κατά τη διάρκεια της ασθένειας, ο σκύλος μαθαίνει πως ανακουφίζεται κάθε φορά που γλείφεται. Έτσι λοιπόν, ακόμα και μετά το πέρας της θεραπείας κι ενώ έχει υποχωρήσει ο κνησμός, ο σκύλος εξακολουθεί να γλείφει την πατούσα του καθώς, στο μυαλό του, ο συνειρμός «γλείφω – αισθάνομαι καλά – παίρνω ικανοποίηση» συνεχίζει να υπάρχει.

Ποιά είναι η θεραπεία της ιδεοψυχαναγκαστικής διαταραχής;

Όποιος και να είναι ο τρόπος με τον οποίο εμφανίζεται η διαταραχή, το σίγουρο είναι πως δεν θα μπορέσουμε να τη θεραπεύσουμε με τις συνηθισμένες μεθόδους εκπαίδευσης. Θα πρέπει καταρχάς να εξετάσουμε αν υπάρχει μία σωματική αιτία, παραδείγματος χάριν μία δερματοπάθεια, ή αν έχουμε να κάνουμε με ένα νευρολογικό πρόβλημα. Μόλις αυτό διασαφηνιστεί και θεραπευτεί, θα πρέπει ο κτηνίατρος να σχεδιάσει ένα εξατομικευμένο θεραπευτικό πρόγραμμα για τον ιδεοψυχαναγκασμό του σκύλου. Στην αρχή του προγράμματος, η χρήση ψυχοφαρμάκων είναι μάλλον αναπόφευκτη. Στη συνέχεια θα είναι απαραίτητο, σε συνδιασμό με τη φαρμακοθεραπεία, να σχεδιαστεί ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα ούτως ώστε ο σκύλος να ξεμάθει και να αποβάλλει την ιδεοψυχαναγκαστική συμπεριφορά.

Η επιτυχία της θεραπείας εξαρτάται κι απο τους ανθρώπους που προσέχουν τον σκύλο, οι οποίοι, με αγάπη και υπομονή, θα πρέπει να δουλεύουν μαζί του και να προχωράνε βήμα – βήμα.

  • Facebook
  • Twitter
  • Pinterest

Γράψτε ένα σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

This div height required for enabling the sticky sidebar
);